Theater Legend Passes Away / Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο... Έπεσε η αυλαία για τον Στέφανο Ληναίο, εμβληματική μορφή του θεάτρου, σπουδαίο ηθοποιό και σκηνοθέτη 

Φτωχότερο είναι από σήμερα το ελληνικό θέατρο, καθώς πέθανε ο Στέφανος Ληναίος, βυθίζοντας στο πένθος τον καλλιτεχνικό κόσμο και το φιλοθεάμον κοινό. Ο σπουδαίος ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 98 ετών, κλείνοντας οριστικά ένα τεράστιο και λαμπρό κεφάλαιο στην ιστορία της εγχώριας υποκριτικής τέχνης. Ο θάνατος του Στέφανου Ληναίου σηματοδοτεί το τέλος εποχής για μια εμβληματική μορφή που συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με ποιοτικές παραστάσεις, κοινωνικούς αγώνες και τον ανόθευτο πολιτισμό, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη.

Στέφανος Ληναίος: Έφυγε μια εμβληματική μορφή του θεάτρου

Ο σπουδαίος θεατράνθρωπος άφησε την τελευταία του πνοή στα 98 του χρόνια, το Σάββατο 18 Απριλίου - Ο μεγάλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και πρώην βουλευτής άφησε πίσω του σημαντική παρακαταθήκη στο θέατρο και τον πολιτισμό

Ο Στέφανος Ληναίος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου με έντονο κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία καλλιτεχνική και πνευματική παρακαταθήκη.

Γεννημένος το 1926 στην Μεσσήνη, ο Ληναίος, κατά κόσμον Διονύσιος Ληναίος-Μυτιληναίος, διέγραψε μια πορεία που ξεπέρασε τα όρια της υποκριτικής. Υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας, με σταθερό προσανατολισμό σε ένα θέατρο που συνομιλεί με την κοινωνία και την πολιτική πραγματικότητα. Μαζί με τη σύντροφο ζωής και συνοδοιπόρο του, την Έλλη Φωτίου, ίδρυσαν το «Σύγχρονο Θέατρο», έναν χώρο που σφράγισε τη μεταπολεμική πολιτιστική ζωή της χώρας.

Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το θέατρο των Ληναίου – Φωτίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την καλλιτεχνική αντίσταση και την ελεύθερη έκφραση. Ο ίδιος επέλεξε έργα με σαφές κοινωνικό και πολιτικό φορτίο, δίνοντας βήμα σε σύγχρονους προβληματισμούς και διατηρώντας έναν διαρκή διάλογο με το κοινό.

Παράλληλα, είχε παρουσία στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, χωρίς ωστόσο να απομακρυνθεί ποτέ από τη θεατρική σκηνή, που αποτέλεσε το κύριο πεδίο δράσης του. Η γραφή του, όπως και οι σκηνοθεσίες του, χαρακτηρίζονταν από καθαρό ιδεολογικό στίγμα και προσήλωση στον άνθρωπο και την κοινωνία.

Πορεία ζωής

Ο Στέφανος Ληναίος αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνών το 1951 και το 1969 από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art – RADA) του Λονδίνου. Την περίοδο 1954 – 1967 συνεργάσθηκε με περισσότερους από 20 θιάσους σε 100 θεατρικά έργα ενώ εμφανίστηκε σε 100 κινηματογραφικές ταινίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και στην τηλεόραση. Από το 1970 σκηνοθέτησε και πήρε μέρος σε 50 θεατρικά έργα και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.

Είναι ο ιδρυτής του θιάσου Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στο θέατρο Άλφα της Αθήνας. Έγραψε διηγήματα όπως «Μερικοί θάνατοι» και πολλές μελέτες μεταξύ των οποίων «Σύγχρονο θέατρο» και «TV μέσο Παιδείας», το οποίο λήφθηκε υπ’ όψιν στην καθιέρωση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της ΕΡΤ.

Έχει διατελέσει γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών το 1966-1967, οπότε παύθηκε από τη χούντα λόγω πολιτικών φρονημάτων. Ήταν σύμβουλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου (ΠΕΕΘ) από το 1975 και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου από το 1977. Επίσης αποτέλεσε μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών.

Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων, δίπλα στον Δημήτρη Μπέη. Το 1989 εκλέχθηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.

Ο Στέφανος Ληναίος ανήκει σε εκείνη τη γενιά δημιουργών που αντιμετώπισαν το θέατρο ως εργαλείο σκέψης και παρέμβασης. Με τη διαδρομή του, υπηρέτησε την τέχνη με συνέπεια και πίστη, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό πολιτιστικό τοπίο.

Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για το ελληνικό θέατρο.

Η κόρη του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου, η δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός Μαργαρίτα Μυτιληναίου, αποχαιρέτησε τον αγαπημένο της πατέρα με τα παρακάτω συγκινητικά λόγια:

«Καλό σου ταξίδι, πατέρα. Έφυγες πλήρης και πλήρης ημερών, χαμογελαστός και γεμάτος αγάπη. Μεγάλο πράγμα. Όλη σου τη ζωή πάλεψες για αυτό που θεωρούσες έντιμο, δίκαιο και Δημοκρατικό. Αγώνες, αγωνίες, εξορίες, οικονομικές καταστροφές, πολιτικές απογοητεύσεις- όλα τα αντιμετώπισες. Όλα τα ξεπέρασες.

Ο δρόμος που περπάτησες είχε πολλή μοναξιά αλλά και μεγάλες νίκες. Θέατρο, ραδιόφωνο, κείμενα σε εφημερίδες, βιβλία, συνδικαλισμός. Σε όλα άφησες το ισχυρό σου αποτύπωμα.

Για καλό κατευόδιο σου χαρίζω τον ήλιο της Άνοιξης, την ευωδιά του λουλουδιού της νεραντζιάς, τη γεύση του παγωτού καϊμάκι και τη θέα του Μεσσηνιακού κόλπου που τόσο αγαπούσες. Α, και έναν ελληνικό καφέ σαν αυτόν που έπινες κάθε απόγευμα με την μαμά. Αυτά, πατέρα. Καλό δρόμο…».